Manouk

Manouk…

Haïti was heftig, in vele opzichten. Laten we beginnen met het makkelijkste, namelijk het weer. Dagen met 50º C in de zon waren geen uitzondering. Dit resulteerde in een aanpassing van het hele dagschema, waardoor iedereen op de tweede bouwdag echt de handen uit de mouwen stak. Voor een half uur tenminste en toen werd iedereen eraan herinnerd dat het pas half 7 ’s ochtends was en dat we nog de hele dag moesten. De waterfilter draaide overuren en de corveeploeg had een dagtaak aan het hydrateren van de groepsgenoten die op hun beurt gek werden van de verplichte slok om de twee minuten. ‘Zo komt dat gebouw nooit af!’ ‘Maar zo blijf je wel gezond!’ En daar hadden we het dan maar mee te doen.

Ondanks alle weersomstandigheden staat er een geweldig gebouw. Drie klaslokalen, dak erop, vloer erin, ramen op de plaats, zelfs deuren om dicht te slaan door toekomstige docenten. En wat waren we trots, maar de grote vraag was ook : ‘Hoe hebben we dit voor elkaar gekregen?????’

Wat was er nog meer zo heftig dan, naast bouwen in 50º C? Het land. Haiti is een gebroken land, kapot gemaakt door zijn eigen inwoners. De armoede en uitzichtloosheid die je ziet zijn enorm en voor veel mensen is er geen hoop op een beter bestaan. De inwoners van Haiti, allemaal afstammelingen van de Afrikaanse slaven die ooit door ‘de blanken’ naar Haiti werden gebracht, kunnen niet in de toekomst kijken. De duurzaamheid van een gebouw reikt tot het moment dat het stuk gaat. Bomen worden verkeerd gekapt en men ziet niet overal het belang van een goede opleiding. Dit zorgt ervoor dat het land alleen maar dieper wegzakt.

Komt bij dat ook de politieke situatie nog nooit stabiel is geweest en dat we de VN dus regelmatig rond hebben zien rijden.

Ook heftig was de constante aanwezigheid van mensen en kinderen op het terrein. De bevolking is enorm nieuwsgierig, maar dat was niet de enige reden dat ze er hele dagen rondhingen. Er werd namelijk door iedereen gebedeld. En niet alleen de eerste twee dagen, maar gewoon twee volle weken lang. En hoe egoïstisch het misschien ook mag klinken, het gaat vervelend worden omdat je een schuldgevoel krijgt. Je kunt dat hele lieve meisje niets geven, omdat je weet dat er dan meer komen.

Je zou ze al je kleding willen geven, maar dan is de verdeling niet eerlijk. Je kunt op die manier ook met niemand een boeiend gesprek voeren. Had ik eindelijk een leuk gesprek met een meisje van mijn leeftijd, zij 1 kind, ik een onbezorgde jeugd, vraagt ze je uiteindelijk toch om mijn slippers, oorbellen, kleding.

En probeer dan maar eens uit te leggen dat we een school voor ze bouwen, want het toekomstperspectief om begrijpen dat dat op de termijn heel veel waard is,  hebben ze niet.  

We hebben verschillende momenten van culture-experience gehad. Zo bezochten we bijvoorbeeld een door World Servants gefinancierde school, gingen we op familiebezoek, bezochten we een van de grootste markten van Haïti en voetbalde de Nederland-Friesland combinatie tegen het plaatselijke team. Allemaal hele mooie ervaringen. Maar wat het meeste indruk maakte was de kliniek van Rob en Anne-Marie Hulshuizen,  een Nederlands stel dat sinds 8 jaar in Haïti woont. Het was bizar om te zien onder welke omstandigheden Annemarie werkt. De kliniek is klein, niet steriel en druk bezocht. Ze werkt bijna 365 dagen per jaar, waarbij ze dag en nachtdiensten draait. Want als er ’s nachts iemand voor de deur staat, komt ze gewoon haar bed uit. Ze vertelde dat ze inmiddels drie Haitiaanse dochters heeft, alle drie achter gelaten omdat de moeder ze niet kon verzorgen. Ook nu lag er zo’n kindje, Sandra. Moeder en tweelingzus overleden tijdens de geboorte, vader ten einde raad. Nu zorgt Anne-Marie een jaar voor haar en dan komt de vader haar, als het goed is, weer ophalen. Op de foto zien jullie mij met Sandra, waar ik nog dagelijks aan denk. 

Haïti is heftig, raakt je en laat je me niet los, maar ondanks alles was het een mooie ervaring!