Altina

Altina…

Afgelopen zomer ben ik voor het eerst op project geweest met World Servants. Mijn reis ging naar het plaatsje Los Angeles in Bolivia. Na een lange vlucht en enkele uurtjes in een hobbelbusje bereikten we het dorpje. De mensen waren ongelooflijk aardig en ik heb echt een super tijd gehad!

Op onze laatste dag vierden we feest, ‘s ochtends hielden we een groot kinderfeest en ‘s middags zou er een overdrachtsceremonie plaatsvinden met allerlei feestelijkheden.  Er waren ongelooflijk veel kinderen op ons feest af gekomen. Al vroeg liepen ze over het terrein. Ook liep er een meisje samen met haar broertje dat me meteen raakte. Ze tikte me aan om iets te zeggen, keek vervolgens heel moeilijk en liep weg. Ik begreep er niets van, maar toen ik nog een keer beter keek zag ik dat haar broertje geen normaal jongetje was, maar een gehandicapt kindje. Hij had hele scheve beentjes en was volgens mij heel erg spastisch. Hij moest in zijn nek vastgehouden worden om niet om te vallen. Het meisje liep weg, helaas. Later zag ik haar weer, ze wilde graag meedoen met onze spelletjes maar van haar moeder had ze haar broertje ook mee gekregen. Dat was wat ze me wilde vertellen. Niemand van de Boliviaanse keek om naar het jongetje. Naar mijn idee was zijn moeder ook op ons terrein, zij was een van de vrouwen die voor ons kookte. Toen ons feest begon, moesten we groepjes maken. Het meisje werd ingedeeld en het jongetje bleef achter, onze hoofdleider tilde hem op en het jongetje begon meteen te stralen. Later pakte een andere mevrouw hem op nadat hij meerdere malen om was gevallen. Ze sloeg een doek om hem heen en hing deze om haar rug.

Toen onze spelletjes afgelopen waren bleven het meisje en jongetje nog aanwezig. Met een paar mensen van onze groep stapten we naar het jongetje en begonnen met hem te spelen. Hij vond het geweldig dat hij aandacht kreeg. We gaven hem een ballon en was helemaal gelukkig. Op een gegeven moment liet het jongetje zijn plas lopen, de directrice zei er wat van tegen een vrouw (waarschijnlijk tegen zijn  moeder), die vervolgens het meisje op haar kop gaf!

Later vroeg ik de tolk wat voor toekomst dit jongetje had. Hij vertelde mij dat dit jongetje geluk had, hij kwam in elk geval nog buiten. Als  mensen in arme buurten een gehandicapt kindje krijgen wordt het vaak niet verstoten, maar uit schaamte wel binnenshuis gehouden. Ze hebben geen enkele kans op enige ontwikkeling. Deze kinderen hebben slechts één persoon die om hun geeft en dat is hun moeder. In grotere steden gaan er soms instanties langs gezinnen waarvan vermoed wordt dat er een gehandicapt kindje is. Ze worden opgehaald en gaan naar instellingen waar ze nog enkele zorg kunnen krijgen.

Dit raakte mij echt. Zelf heb ik een neefje met het Down Syndroom, en twee nichten met een verstandelijke beperking. Maar in Nederland heb je speciale wooninstellingen, speciaal onderwijs, allerlei activiteiten voor gehandicapten en allerlei potjes via de overheid om leuke dingen te doen. Zij hebben hier echt nog een goed leven, en ze zijn op hun manier gelukkig in onze maatschappij.

Een kindje in een arm ontwikkelingsland met een handicap heeft geen recht op speciale potjes, krijgt niet de kans om op zijn niveau onderwijs te krijgen, er zijn geen speciale woningen, en wellicht nog wel het ergste van allemaal, het wordt gezien als een taboe.

Op project in Bolivia…