ICCO

 12, 3 december 2010

  ICCO-schandaal breidt zich uit

De Nederlandse regering heeft via ICCO de anti-Israëlische en deels antisemitische 
website Electronic Intifada gefinancierd. CJO, Uri Rosenthal en Harvard- professor
Kramer zijn not amused.

ESTHER VOET  

Deze week kwam de Jerusalem Post met een artikel over de financiering van Electronic Intifada, 
een site die door de internationale ngo Monitor is onderzocht en werd beoordeeld als 
anti-Israëlisch met een zuiver Palestijnse agenda, een site die oproept tot boycot, 
uitsluiting van en sancties tegen Israël. Aan het hoofd van de organisatie staat 
Ali Abunimah, die oproept tot een eenstaat-oplossing, Israël vergelijkt met het naziregime 
en de Israëlische pers Der Sturmer noemt. Electronic Intifada heeft nog heel wat 
meer op haar kerfstok, zoals blijkt uit het factsheet dat is gepubliceerd op www.ngo-monitor.org.

‘Serieus probleem'

Een andere vooraanstaande medewerker van de site is Arjen Al Fassed: zoon van een 
Nederlandse moeder en een Palestijnse vader, voormalig ICCO-medewerker, van 2002 tot 
2010 werkzaam als programmamanager bij Oxfam Novib en sinds maart lid van de 
Tweede Kamer voor GroenLinks. Electronic Intifada wordt gefinancierd door ICCO, 
die zichzelf de interkerkelijke organisatie voor ontwikkelingssamenwerking noemt.
ICCO is een van de vier ontwikkelings-organisaties – zo is Oxfam Novib een andere – 
die jaarlijks kunnen rekenen op gigantische subsidie-injecties van het Rijk; zo ontving 
ICCO in 2008 maar liefst 124 miljoen euro. Onze nieuwe minister van Buitenlandse
Zaken die ook ontwikkelingssamenwerking in zijn portefeuille heeft, Uri Rosenthal,
reageerde in de Jerusalem Post: ”Ik zal deze zaak persoonlijk onderzoeken. 
Als blijkt dat de door het Rijk gesubsidieerde organisatie ICCO Electronic Intifada financiert,
zal het een serieus probleem met me hebben.” In hetzelfde artikel bevestigt 
ICCO-directeur Marinus Verweij dat ICCO inderdaad Electronic Intifada subsidieert 
en gaat vervolgens over tot verdediging van de site. Verder onderzoek lijkt dus overbodig.

‘Schandalig'

Het NIW legde de inhoud van Electronic Intifada (EI) ook voor aan professor Kramer, 
verbonden aan het Washington Institute for Near East Policy en National Security 
Studies Program Visiting Scholar aan Harvard University. Hij reageerde met:
”EI is een haatsite waarvan de oprichters uit zijn op Israëls desintegratie. 
De opmerking van Marinus Verweij (in de Jerusalem Post, red.) dat de site op geen
enkele manier anti-Israël is, is gestoord, zo niet een leugen. (...) In een vrije wereld 
staat het iedereen vrij om eindeloos te liegen, maar als er ook maar één cent van de 
Nederlandse belasting-betaler naar EI gaat, is dat schandalig.” En zo komen we 
terug bij ICCO en bij de ICCO-alliantie in het bijzonder, waarvan ook Kerk in Actie 
deel uitmaakt. Kerk in Actie is een rechtstreekse dochterorganisatie van PKN: 
de Protestantse Kerk in Nederland, die nauwe banden onderhoudt met het CJO, 
het Centraal Joods Overleg. In het verleden heeft de PKN altijd ontkend banden met het 
ICCO te hebben, maar de ICCO-alliantie en de deelnemende partners staan uitgebreid 
omschreven op de ICCO-site. De band tussen Kerk in Actie (lees: PKN) en ICCO is daarmee een feit.

Op pagina 42 van het Jaarplan 2007-2010 van de ICCO-alliantie valt onder meer te lezen 
waarop de focus ligt: in het gezelschap van een aantal 'verheffende' landen, staat als
eerste regio genoemd: Het Midden-Oosten: Israël, de Golan en de Palestijnse gebieden. 
Direct daarop gevolgd met de volgende zinsnede: ”Veel regimes die betrokken zijn bij 
conflicten en grootschalige misdrijven tegen de burgerbevolking beroepen zich op hun 
soevereiniteit. Er bestaat echter een groeiende overeenstemming over de verantwoordelijkheid
van de internationale gemeenschap om burgers te beschermen tegen genocide, 
oorlogsmisdaden, etnische zuiveringen en misdaden tegen de menselijkheid. 
Tegelijkertijd treedt die internationale gemeenschap niet altijd eensgezind op of 
spelen bij het besluit om al dan niet in te grijpen economische of politieke motieven 
een grotere rol dan de bescherming van mensenrechten en het internationale recht.” 
De implicatie dat de ICCO- alliantie, inclusief Kerk in Actie ook zo over Israël denkt, 
laat weinig te wensen over. Ruben Vis, woordvoerder voor het CJO, meldt het NIW:
”Dat de PKN zich hiermee zou inlaten vinden wij onverteerbaar. De PKN is door middel van 
Kerk in Actie direct vertegenwoordigd in de ICCO-alliantie. Wij hebben de PKN gevraagd 
om uitleg en een keuze: of voor ICCO of voor Israël. Het is het één of het ander. 
Ze hebben altijd gezegd niet verantwoordelijk te zijn voor wat ICCO doet, maar zodra je in een
alliantie zit, draag je wel degelijk een gedeelde verantwoordelijkheid.” 
De PKN heeft toegezegd deze maand op de zaak terug te komen. Daarbij moet worden
aangetekend dat het NIW regelmatig van allerlei instanties die gelieerd zijn aan de PKN
adhesiebetuigingen krijgt, waaruit blijkt dat er organisaties binnen de PKN zijn die het 
absoluut niet eens zijn met de weg die de PKN op bepaalde aan Israël gerelateerde 
onderwerpen bewandelt. Het is afwachten of de reactie van de PKN de komende 
maand aan de twijfel een einde maakt. In ieder geval is wel duidelijk dat ICCO door de 
staat gesubsidieerde politiek bedrijft; en was de ontwikkelingsorganisatie daar nu voor opgericht? 

De visie van dr. Geert Cohen Stuart

Info https://sites.google.com/site/cohenstuartinfo/brief-147---december-2010 

In sommige kranten stond een klein berichtje dat minister Rosenthal van Buitenlandse Zaken 
een kritisch gesprek wil met de interkerkelijke hulporganisatie ICCO. Die blijkt al sinds 
2006 met €50.000 medefinancier te zijn van    'Electronic   Intifada'. Deze website probeert 
Nederlandse bedrijven, banken en pensioenfondsen onder druk te zetten om investeringen uit 
Israël terug te trekken en mee te werken aan een boycot van Israël, haar bedrijven en instellingen. 
ICCO wordt medegefinancierd door Kerkinactie. Kerkleden die hier ook verontrust over zijn 
raden wij aan om protest aan te tekenen tegen het misbruik van collectegelden voor 
deze direct anti-Joodse campagne.

Deze boycotactie wordt gepresenteerd als protest tegen Israëls vermeende apartheidspolitiek. 
Israël wordt door de pleitbezorgers afgeschilderd als racistischer dan het Zuid-Afrikaanse 
apartheidsregime. Deze boycot heeft diepere wortels. Ze is een herstart van de Arabische 
boycot van Israël uit 1945, een boycot die in de jaren negentig op sterven na dood was. 
Nu wordt diaconaal geld gebruikt voor een nieuwe variant van het door de Nazi's 
in 1933 gelanceerde:   Kauft nicht bei Juden . 

Het was tijdens mijn lezingen de afgelopen weken schokkend te moeten ontdekken dat ook 
die goede mensen die zich ‘onopgeefbaar' verbonden voelen met Israël amper weten wat
Joden wereldwijd heeft gealarmeerd en verontrust.

Het optreden van UNESCO, ICCO, RKK en PKN laat zien dat niet alleen 
vanuit de PA of Iran (en zijn bondgenoten Hizbollah en Hamas) het Joodse Volk en de 
Staat Israël gedemoniseerd en gedelegitimeerd worden. Het gebeurt nu ook vanuit 
die kerken die claimen onopgeefbaar met Israël verbonden te zijn. Een directe aanval 
wordt gedaan op het historisch religieus en cultureel bestaan(srecht) van Israël. Israël dient
te verdwijnen. Liefst ‘vreedzaam' door te assimileren aan de bestaande meerderheidscultuur.

Daarover ging de strijd van de Maccabeeën ook in de 2 e   eeuw voor Chr. Toen hebben 
Joden geweigerd te assimileren aan de nog altijd als hoogstaand beschouwde hellenistische 
beschaving. Dat leidde tot de opstand waarvan de goede afloop gevierd wordt met 
Chanoeka. Het gaat nu weer om een vergelijkbaar conflict. Waarbij iedereen die zich 
‘onopgeefbaar verbonden voelt met Israël moet kiezen tussen handelen of zwijgen – 
en wie zwijgt stemt toe in de tegen Israël gevoerde acties. 

Zal het weer, even als in de jaren 40 aankomen op de enkeling, die wel inziet wat er 
aan de hand is, waar het om gaat?

Daarom dit waar gebeurde kerstverhaal dat ons vorig jaar door   Rabbi Avinoam Sharon 
werd toegestuurd, een verhaal uit de autobiografie van zijn vader: 

Op kerstavond 1943 was de familie van mijn vader ondergedoken in een klein dorp in 
de Italiaanse Alpen. Ze woonden in twee kamertjes zonder ramen waar de dorpspastoor 
voor had gezorgd. Na middernacht werd er op de deur geklopt. Mijn vader zei altijd: ‘
De Duitsers beuken alleen maar op deuren en schreeuwen “Raus, raus” in Amerikaanse 
films. In het gewone leven klopten ze alleen maar aan.' Toen mijn vader die Kerstnacht 
naar de deur ging, deed hij dat met knikkende knieën, en alleen omdat er geen andere 
uitgang was. Voor de deur stond een oud vrouwtje, dat hem een pakje overhandigde met de 
woorden ‘Buon Natale'. Na haar kwam een andere dorpeling, en nog een en nog een. 
Ieder van hen bracht een geschenk – wat kaas, een paar aardappels, kolen of brandhout. 
Ieder wenste ‘Buon Natale'.

Tijdens de middernachtmis in 1943 had pastoor Antonio Borsotto in zijn kerstpreek verteld 
van de geboorte van Jezus in een stal. Hij had gesproken over het kind Jezus dat arm, hulpeloos 
en met gebrek aan alles in de kribbe was gelegd. Hij had verteld van de wijzen die naar 
Bethlehem waren gekomen en aan het kind Jezus als geschenken goud, wierook en mirre 
hadden gegeven. Toen had hij gezegd dat er twee Joodse gezinnen waren ondergedoken 
in Andonno. ‘Vannacht', had hij gezegd, ‘kunnen jullie de wijzen zijn.'

Zijn parochie voegde de daad bij het woord. Deze ondergedoken Joodse gezinnen zijn 
ook niet verraden, al wist het hele dorp waar ze zaten!