U2 White as snow

If only a heart could be as white as snow

">Filmje Youtube

Zo af en toe stroop ik You Tube af op zoek naar aardige filmpjes. Ik geef dan een zoekwoord in en laat me verrassen door de uitkomsten. Zo typte ik laatst ‘vergeving’ in en -omdat ik daar wel nieuwsgierig naar was-  ook U2. Ik had beet! ‘White as snow’, van hun laatste album ‘No line on the horizon’ (2009). De lyrics erbij gezocht en luisteren maar. Ach, ik heb wel wat met U2, dus ik vind het al gauw mooi. Maar toen viel mijn oog op een opmerking die uitlegde dat dit lied over de situatie in Israël/Palestina gaat. Ik ging er nog eens goed voor zitten. En…wat een lied is dit, zeg! Tenminste, zoals ik het denk te begrijpen.

‘Waar ik vandaan kwam waren eigenlijk geen heuvels. Het land was vlak, de snelweg recht en breed. Mijn broer en ik reden uren. Alsof we jaren hadden in plaats van dagen. Onze gezichten bleek als de vieze sneeuw.’

Geen heuvels, geen obstakels, geen hobbels waar je niet overheen kon komen. Samen waren ze onderweg, ‘mijn broer en ik’. En dat zijn dan voor mijn gevoel Israëli en Palestijn, Jood en Arabier. ‘Uren’ reden ze. Samen gingen ze dezelfde weg. Niks geen situatie van elkaar wel kunnen schieten. Waren er dan geen spanningen? Jawel, zoals de sneeuw getekend was, ‘vieze sneeuw’, zo waren hun gezichten getekend.

                ‘Ooit wist ik dat er sprake was van een goddelijke liefde’

Wat een tijd was dat, wat een kracht in het leven, in jouw leven. Goddelijke liefde die mensen die jou bewaarde voor scheidslijnen, voor onverschilligheid, voor verharding. Goddelijke liefde die jou inspireerde, de vlam van de hoop in jou brandend hield.

                ‘Daarna kwam er een tijd dat ik dacht dat het me niet kende’

Breuklijnen hebben zich afgetekend in je leven. Er zijn dingen voorgevallen, waar je voorheen gewoon niet aan wilde dat die zouden gebeuren. Er is pijn, worsteling, verbittering, vragen, grote waaroms. Je voelt diep van binnen dat er wat is geknakt, dat je een kracht bent kwijtgeraakt die jou voorheen staande hield als je verloren dreigde te raken in waar je met je verstand niet bij kon. Het heeft ook je geloofsvertrouwen aangetast. Waar is God? Ziet hij mij nog wel? Hoort hij mij nog wel? Waar is de goddelijke liefde die mij hielp ‘m’n broer’ te zien als een mens zoals ikzelf… Iemand met wie ik onderweg ben. O, zou het nog eens terugkomen?

                ‘Wie kan vergeving schenken waar vergeving niet is

                Alleen het lam zo wit als sneeuw’

Alles lijkt op dood spoor te zitten. Een nieuw begin, - zat het er maar in, maar daarvoor moet eerst weg wat tussen mensen in is komen te staan. Maar hoe? Wie? Als vergeving een utopie geworden lijkt te zijn, wie kan dan nog vergeven? En dan klinken in dit ontroerende lied de roots door van deze band: ‘alleen het lam zo wit als sneeuw’. Dat gaat over Jezus, deze meester in het maken van nieuwe beginnetjes.

                ‘En het water, het was ijskoud

                Toen het over me heen spoelde

                En de maan scheen boven mij’

Een vloedgolf van pijn en verdriet. IJskoud. Je gaat er helemaal in onder. Alles weg. Het enige wat je in deze pikzwarte nacht nog ziet, is de maan.

                ‘Nu draagt deze grond geen vruchten meer

                Alleen papaver lacht onder de maansikkel

                De weg weigert vreemden

                Het land, het zaad dat we zaaien

                Waar kunnen we het sneeuwwitte lam vinden’

Het is een dorre, dooie boel geworden. Wat is er nog te verwachten? Openheid is er niet meer. ‘Vreemden’ hebben hun intrede gedaan in dit leven. Je hoort erbij of niet. Samen is uiteengevallen in eigen en vreemd. En zo kan het niet, zo moet het niet, maar: ‘waar vind je het sneeuwwitte lam?’ Waar vind je wie vergeving kan schenken waar vergeving niet is?

‘Als jongens gingen we jagen in de bossen

Om `s nachts te slapen, sterren uit te schieten

Nu zijn de wolven alle voorbijgaande vreemden

Ieder gezicht dat we niet kunnen kennen

Als slechts een hart zo wit zou kunnen zijn als sneeuw

Als slechts een hart zo wit zou kunnen zijn als sneeuw’

Je droomt terug van vroeger tijden, toen je als jongens samen erop uittrok. Jagen in de bossen. In de nachten vond je rust. Je zette de jacht in je dromen als het ware nog even voort en schoot de sterren uit de lucht. Maar nu, nu is het allemaal zo anders. Nu zijn er wolven -en je hoort hen huilen in de zang van Bono!- , nu zijn er vreemden op wie gejaagd wordt. Nu ben je elkaar tot vreemden geworden, ‘ieder gezicht dat je niet kent’.

Wie kan vergeving schenken waar geen vergeving is? Het slotakkoord houdt een spiegel voor: als jouw hart nou eens zo wit als sneeuw zou zijn… Jij. Vergeven. Mensen. Elkaar. Vergeven.

Indrukwekkend, dit lied. Voor wie het horen wil of kan, klinkt er nog een ander lied doorheen. Luister maar eens goed, die melodie, die kennen wij. En U2 kent `m ook. Dat is de melodie van ‘O kom, o kom, Immanuël’, alleen in een iets moderner jasje gestoken. Dat kan geen toeval zijn. Dat hebben ze bewust zo gedaan. Deze bede vergezelt het indringende appèl om er samen wat van te maken. Daar in Israël/Palestina.  Maar ook over die grenzen heen. Want dit lied gaat misschien wel over ons allemaal. Omdat deze wereld schreeuwt om vergeving waar vergeving niet is. Om harten wit als sneeuw. Om jouw hart, wit als sneeuw.

ds.Chris Kors