Meditatief

Parabel

na het zien van ‘de Grote Drie’ die elkaar ontmoetten in het kader van de Val van de Berlijnse Muur

Het zal zijn ergens in het jaar ‘dat zal een droom zijn’. De Grote Drie zijn bij elkaar gekomen voor een historisch moment. Ze houden op een wat ingewikkelde manier elkaars handen vast. Het ziet er een beetje uit alsof ze in de knoop zitten, maar de situatie is nou juist dat de knoop ontward is! Ze stralen, alle drie. Dan zetten ze zich achter de microfoon en nemen het woord.

‘Ik heb er altijd in geloofd,’ zegt Hoop. ‘Dat is mij wel eens nagedragen. Dan noemden zij mij ‘Geloof tegen beter weten in’ of ‘Liefde maakt blind’. Ik vond dat wel sjiek, zulke lange namen, heb ze dan ook als een erenaam gedragen. Met bewondering heb ik gekeken naar de onverzettelijkheid waarmee mensen muren afbraken om er huizen van ontmoeting mee op te bouwen. Met verbijstering heb ik gezien hoe daar dikwijls gaten in werden geschoten met onverschilligheid, eigenbelang, haat. Met verwondering zag ik hoe mensen, soms met de moed der wanhoop, erin slaagden ankerpunten te vinden voorbij verbittering en onbegrip. Ongelofelijk!’

‘Ik heb nooit de hoop verloren,’ zegt Geloof, ‘maar wel eens getwijfeld aan mijzelf. Daarover spraken wij dan met z’n drieën. Moet je altijd ergens in geloven, wil je er ook helemaal voor kunnen gaan?

Toen gaven Hoop en Liefde mij hun handen, en stonden we daar, zoals we hier net stonden, vervlochten met elkaar. En Liefde zei toen: ‘Soms is het genoeg als wij tegen elkaar zeggen ‘ik geloof in jou en mij’. Ik heb nooit de hoop verloren, omdat ik steeds mensen op weg zag gaan vanuit dat geloof. En als ik het kruis om mijn hals voel, zie ik hen weer even voor mij, voel mij intens met hen verbonden, met hun pijn en strijd, met hun bevlogenheid en engagement.’

Dan blijft het even stil. Alle ogen zijn gericht op Liefde. Wat zou zij nog te zeggen hebben? Ze oogt wat verlegen, maar dan klinkt haar heldere stem. ‘Altijd was er wel ergens een kind dat aandachtig een hart tekende. Altijd was er wel ergens iemand met een liefdeslied op de lippen. Altijd was er wel ergens iemand die opstond en zei: ‘Maar dat kan toch ook anders?’ en het vervolgens ook ging doen. Met geloof en hoop hebben mensen de contouren van hun eigen hart zichtbaar gemaakt. Een kloppend hart, waar geen Muren tegen bestand zijn.’

In de verte klinken voetstappen. ‘Ik denk dat we kunnen afronden,’ zegt Geloof. Hoop en Liefde knikken: ‘Het feest kan beginnen!’ De voetstappen klinken al niet meer ver weg. Een blijde stem klinkt: ‘Lief mens, waar ben je?’ Even lijkt de schrik toe te slaan, maar glimlachend zegt Liefde: ‘Het is goed. Toe maar, volgens mij wordenjullie geroepen!’

ds. Chris Kors.