Filmhuis

Info ds. Chris Kors, 0186 785688 Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Data 7 oktober, 11 november 2011, 20 januari, 17 februari, 30 maart 2012.

Tijd Aanvang 20.30 uur.

Plaats Huiskamer Open Hof.

Kosten € 5,- per filmavond, incl. 1 consumptie.

Extra informatie De Franse filmregisseur Jean-Luc Godard zei eens: ‘De film is de meest religieuze van alle kunsten, omdat hij de mens voor de essentie van de dingen plaatst.’ Een goede film houdt ons een spiegel voor en nodigt ons zo uit tot een gesprek met onszelf en met anderen. Het lijkt mij mooi om enkele filmavonden in de Huiskamer van De Open Hof te organiseren (aansluitend aan de reguliere avondopenstelling).

De volgende films zijn gepland:

• 7 oktober – Des hommes et des Dieux

Een film van de Franse regisseur Xavier Beauvois (2010), o.a. bekroond met de grote prijs van het filmfestival van Cannes. Terwijl de Arabische Lente nog voortduurt, sluit de eerste film aan bij de woelige tijden in dit deel van de wereld. De film is gebaseerd op een waar gebeurd incident en speelt zich af in 1996 in een klooster, ergens in Algerije. Daar leven acht Franse monniken in volstrekte harmonie met de islamitische dorpsgenoten. Alles gaat jaren goed tot terreur en geweld de regio steeds meer beginnen over te nemen. Als fundamentalistische groeperingen een aantal buitenlandse werknemers vermoorden, beginnen de monniken zich af te vragen of het wel veilig is om in hun klooster te blijven. Ondanks hun twijfels besluiten ze niet te zwichten voor de terreur en vertrekken ze niet, daarbij troost vindend in hun sterke geloof.
Het komt niet zo heel vaak meer voor in de hedendaagse cinema dat religie in zo’n positief daglicht wordt gesteld. Beauvois heeft aandacht voor de schoonheid van het geloof, en laat daarbij ook zien hoe verschillende culturen en religies in perfecte harmonie met elkaar kunnen samenleven. Ook voor de rituelen van de monniken is veel aandacht en de respectvolle wijze waarop hun gebeden in de film in beeld worden gebracht roept bewondering op.

• 11 november – Twilight

Een film van de Amerikaanse regisseuse Catherine Hardwicke (2008). Een tienerfilm die door sommige recensenten werd afgedaan als een film die niet veel om het lijf heeft, terwijl anderen `m toch wel een klasse apart vinden… Wat is de verhaallijn? Bella Swan is altijd al een buitenbeentje geweest en doet alles op haar eigen manier. Wanneer ze verhuist naar het regenachtige Forks, verwacht ze geen veranderingen. Totdat ze de mysterieuze en knappe Edward Cullen ontmoet, een jongen die op dezelfde school zit als zij. Bella is meteen verliefd op Edward en het duurt niet lang voordat zij een passievolle relatie krijgen. Maar Edward is niet zoals de andere jongens. Hij kan ontzettend hard rennen, stopt rijdende auto’s met zijn blote vuisten, en is sinds 1918 geen dag ouder geworden. Edward is een onsterfelijke vampier, maar niet zoals de andere vampiers: hij drinkt geen mensenbloed. Hoe closer Bella en Edward worden, des te harder ze moeten vechten om hun onmogelijke liefde in stand te houden. En wat moeten ze doen als Laurent en James, Edward’s dodelijke vampiervijanden, in de stad aankomen en op zoek gaan naar Bella?

Een dimensie erbij komt in de film naar voren als Edward zegt: ‘Can the lion fall in love with the lamb?’ (“Kan de leeuw verliefd worden op het lam?”). Met de adventstijd voor de deur horen we daar woorden uit Jesaja in doorklinken. Natuurlijk is Edward de leeuw, letterlijk bloeddorstig en wreed. En Bella (‘de schone’) het onschuldige lam dat weerloos naar de slachtbank geleid wordt. Een beeld dat evangelisten ook wel op Jezus betrekken. En daarmee is het thema geïntroduceerd hoe het weerloze het kwaad kan weerstaan.

• 20 januari 2012 – Cherry Blossoms

Een film van de Duitse regisseuse Doris Dörrie (2008), over vergankelijkheid en het verlangen te willen vasthouden, en over liefde die je wel de kans moet geven open te bloeien als het moment daar is. Een korte verhaallijn. Trudi komt te weten dat haar echtgenoot Rudi aan een ongeneeslijke ziekte lijdt. Ze heeft niet de moed hem dit te vertellen. Wanneer een arts haar voorstelt voor de laatste keer op reis te gaan met haar echtgenoot, stelt Trudi haar man, die het kleine dorp waar ze wonen niet graag verlaat, voor op bezoek te gaan bij de kinderen in Berlijn. Het reisje naar de hoofdstad, dat voor hen beiden op een teleurstelling uitdraait, wordt al snel gevolgd door een verblijf aan de Baltische Zee. Daar, geheel onverwacht, overlijdt Trudi. Rudi reist vervolgens alleen naar Japan, waar men Hanami viert: het bloeien van de kersebomen, symbool van schoonheid en vergankelijkheid.

• 17 februari – Departures

Een film van de Japanse regisseur Yôjirô Takita (2008), waarmee hij een Oscar won voor beste buitenlandstalige film. De film ligt qua thematiek wel wat in het verlengde van Cherry Blossoms. Korte verhaallijn: De professionele cellospeler Daigo Kobayashi speelt klassieke muziek in een groot orkest in Tokio. Als het orkest wordt ontbonden zit de jonge Daigo zonder werk en met een schuld van achttien miljoen yen voor zijn net nieuw gekochte cello. Zonder enige discussie besluiten zijn vrouw Mika en hij om de cello te verkopen en terug te gaan naar zijn ouderlijk huis op het platteland. Hier brengt het lot een advertentie onder zijn aandacht: ‘departures’, geen opleiding nodig, korte uren, voltijdbaan. Beiden denken dat het om een soort reisbureau gaat en vol optimisme bezoekt Daigo het kantoor. De kisten tegen de muur verontrusten hem geenszins, hij heeft er nog nooit één gezien. Als zijn mentor Ikuei Sasaki hem zijn werkzaamheden heeft uitgelegd, houdt hij ze voor Mika verborgen. “Het is iets ceremonieels” vertelt hij haar, en daar is geen woord van gelogen.

Hoewel de film een zwaar onderwerp heeft, weet Takita er met veel humor ook ontspanning aan mee te geven. Een ontroerende film waarbij de lach en de traan hand in hand gaan.

• 30 maart – Wasteland (ovb)

Een documentaire van Lucy Walker (2010), die een Oscar-nominatie in de wacht sleepte en op het Movies that Matter-festival van dit jaar veel waardering oogstte. ‘We verzamelen hier geen vuilnis, we verzamelen recyclebare materialen’, aldus Tião, een van de hoofdpersonen van de documentaire Waste Land, geregisseerd door Lucy Walker. Tião is catador. Hij werkt in Jardim Gramacho, de grootste vuilnisbelt ter wereld. Hier verzamelen de catadores recyclebare materialen uit het afval van Rio de Janeiro. Uitgangspunt van de documentaire is een kunstproject van Vik Muniz, een Braziliaanse kunstenaar die in New York woont. Nadat hij internationaal succes behaald heeft, wil Muniz, die zelf arm opgroeide, iets teruggeven. Hij fotografeert de catadores en projecteert de foto’s in een studio op een gigantisch vlak en vult samen de contouren met vuilnis, met als resultaat een kunstwerk. Waste Land vertelt het verhaal van deze catadores. Het toont de moeilijkheden van hun leven, maar ook hun organisatie, samenwerking en levenslust.